Joris 23-06-1992 * 01-10-2010

Hij laat een oorverdovende stilte achter.. een hond die bijna mijn halve leven bij me is geweest. Die zo aanwezig was en zo dierbaar is.
Op de een of andere manier leek hij wel van plaatbeton, elke keer als hij weer door ouderdom wat kreeg.. veerde hij weer overeind en leek gewoon onsterfelijk. En dan vergeet je dat hij echt wel een keertje er niet meer zal zijn. En dat kwam toch nog heel onverwachts, maar heel duidelijk. De enige verstandige beslissing was hem te laten gaan. En zelfs dat deed hij eigenwijs en koppig gewoon op zijn joris.

Ik weet dat hij een heel lang en heel erg leuk leven gehad heeft, maar een hondje wat er gewoon altijd was.. bij alle leuke, bij alle nare dingen die er gebeurd zijn in de afgelopen jaren.. het is zo een geschiedenis samen dat het feit dat hij er niet mee is gewoon onwerkelijk lijkt.  Niet meer elke nacht tussen 1 en 2 mijn bed uit omdat hij dan moest plassen, geen klapzoen meer met spuug tot achter je oren, geen zachte oortjes waar je mee kunt frunikken als ik bji de pc zit, geen staart meer om even door mijn handen te laten gaan als ik langs hem heenliep, al zijn maniertjes al zijn dingen van doen die zelfs voor mijn hele dag en nacht ritme zo bepalend waren.. ze zijn er niet meer..
Wat rest is een hele grote bak met heel veel herinneringen, en weten dat hij tot op het allerlaatst het leven vol genoten heeft en eruit gehaald heeft wat eruit te halen viel.. En dat voor een hondje met 2 weken garantie.. het was een knokker en eigenwijs vanaf het begin, en op het laatst hield hem dat op de been, maar het knokken is voorbij.

Boycah  06-06-1988 * 12-03-2001

Max  02-03-1994 * 07-03-2000

Max.. altijd mijn maatje. Een hond waarmee je kon lezen en schrijven. Niet veel hoefde te zeggen omdat hij je toch wel begreep. Veel te jong overleden

Rainbow-bridge

Er is een plaats in de hemel die Regenboogbrug heet.
Als een dier, dat een hele sterke binding heeft met iemand hier, overlijdt, gaat dit dier naar de Regenboogbrug.
Daar zijn graslanden en heuvels voor al onze speciale kameraadjes zodat ze kunnen rennen en samen kunnen spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn en onze vrienden hebben het er heel comfortabel.

Alle zieke en oude dieren zijn er weer gezond en levenslustig;
zij die gewond of verminkt waren, worden weer ongeschonden en sterk, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, maar er is één klein ding: ze missen allemaal een speciaal iemand, iemand die achtergelaten is.

Ze rennen en spelen samen, maar er komt een dag waarin er één plotseling stopt en de verte in kijkt.
Zijn heldere ogen staan strak; zijn lichaam begint te trillen.
Dan maakt hij zich los van de groep, vliegt over het gras, sneller en sneller.
Je bent gezien, en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk treffen, houden jullie elkaar stevig vast in dit vreugdevolle weerzien, om nooit meer gescheiden te worden.
De vrolijke kusjes regenen op je gezicht; je handen aaien de liefdevolle kop, en je kijkt nog een keer in die vertrouwde ogen, zo lang weg uit je leven, maar altijd aanwezig in je hart. Dan ga je de Regenboogbrug over, samen.....

*~vertaling uit het Engels - auteur onbekend~*